But I can smile

بگذار درد دل کنم، دیگر آخر اینجا غیر از من و تو که کسی نیست. بابا جان یکی بیاید اینجا خودش را پاره کند، یکی بیاید فریاد بزند، آخر این چه اوضاع بی ناموسی کثافتیست که ما را در آن رها کرده­اید. یارو نان ندارد بخورد تمام ذخایر راهبردی و غیرراهبردی انرژی تنش را می­خواهند بگیرند. آخر ای بلاهت، ای وقاحت، ای مرتیکه­ی کثافت تو که همه جا را به گه کشیده­ای. تا کی ادای دگراندیشی در بیاریم و چپ چپ خلق را بنگریم که آنجایتان پاره، ما خیلی از شما بیشتر می­فهمیم. بخورد تو سرمان همین دو کلمه سوادی هم که داریم. بابا جان به ها دادید، رهایمان کنید. اینها همه بالاخره پدرند، مادرند، بالاخره جایی شکم کسی را سیر می­کنند، چرا آخر شرمنده­شان می­کنید. چی؟ لیاقتشان همین است؟ گور بابای شما و آن لیاقت نداشته­تان که در کشاکش این جبر جغرافیایی به قضاوت این و آن می­نشینید. گذاشته­اید خلقی را در منگنه، آن وقت من و امثال من از انحطاط فرهنگی ایشان حرف می­زنیم. اصلن تف به این همه بی­شرفی، بیشتر از این حوصله نداریم که ....
این وسط مرا بگو که دست و پا می­زنم که چرا پازل زندگیم این همه ناموزون است، ناموزون؟ وزن که دارد ولی فقط آنقدر که کمر ما را تا بکند و من هم که کمال انعطاف، فقط تا می­شوم، نمی­شکنم که. هی می­گویم من چرا اینجا نمی­گنجم، نگو از خوشی ناشی از بلاهتم است که گنجانیده نمی­شوم در خودم و در اطرافم. می­مانم سرگردان در میانه­ی تنهایی پرهیاهوی هر روزم، والله خودم هم دیگر خجالت می­کشم غر بزنم. هزار فکر کودکانه می­کنم و ته­اش یک حماقتی تا شاید ارضا شوم، که نمی­شوم، که نمی­شود، که آخر شما را به نور چشمانتان قسم، چگونه بشود. تا کی لاف خالی بزنیم که چنانیم و چنان، نه خیر آقا جان. سختمان آمده و زرومان گرفته است، دفعه­ی اولمان هم نیست و آخرین بارمان هم نخواهد بود.
اما دنیای قشنگی دارم من. شب­ها که می­خوابم، غیر از همه­ی آن شب­هایی که بیدارم، کلن زندگی ادامه دارد. نه اینکه خواب و رویا ببینم­ ها، اصلن تا به حال نه در خواب پرواز کرده­ام و نه زیرآبی رفته­ام. از این خواب­های نمادین هم نمی­بینم که نیازی به تفسیر و تأویل داشته باشد. همین زندگی هر روزه است که همچنان ادامه دارد. فرقش فقط اینست که گهگاهی تکانی می­خورد و باب میل من­تر می­شود. نگاه مهربانی، آغوش گرمی، شادی بی­امانی وسطش بُر می­خورد و مرا حالی به حالی می­کند. بگذریم که گاهی هم سهمگین و سنگین می­شود و باری اضافه که صبح­ها به دوش می­کشم. خلاصه اینکه عالمی دارم.
می­دانی، همه­ی اینها را که کنار هم بگذاریم می­دانم که کامل نیستم، اما می­توانم لبخند بزنم.

پی نوشت: کلن خیلی مربوط نیستند اینها به هم!

براي بانو ...

سال­ها باید می­گذشت تا کسی پیدا بشود که هم زبان من باشد، سال­ها باید می­گذشت تا کسی پیدا بشود که نبض حرف­های من را بشناسد و از گوشه گوشه­ی کلماتم مرا بیرون بکشد و در برابر خویشتنم بگذارد. کسی تا سلامم را پاسخی بیش از یک نگاه ساده­ی دلبرانه برای به دنبال کشیدنم داشته باشد. کسی تا با من صحبت از ترنم و پژواک عاشقانه بکند. همه­ی روزهای من در تلاشی بلاهت بار برای به بار نشاندن شاخه­ای گل در زمینی بایر از احساس و تفاهم می­گذشت و به جد که گذشت و جز یاد و خاطره­ای بر جای نمی­گذاشت. چه قلم­ها که تباه شدند و چه خواب­ها که بیهده رنگ شدند و چه کلمات که طعمشان در کاممان تلخ شد و چه شورها که در ریشه خشکیده شدند. حال تو آمده­ای و من ...
من اما اینک مردی ساکت در آستانه­ی شبی آرام، سرشار از ابهام همیشه و در تکاپوی افروختن شعله شمعی تا شاید ناهموارِ رفتن را پرتوی نوری یابم. مردی که این بار به جد در آرامشی از جنس ابدیت در آستانه ایستاده است و از سکوت رخوت افزای پیش از قدم برداشتنِ در راه لذت می­برد. مردی این بار تنها و این بار به سختی اگر ناآگاه از تصمیم خویش! در میانه­ی همه­ی بودن­ها و نبودن­ها، شدن­ها و نشدن­ها، ماندن­ و رفتن­ها و نیز شایدها و نشایدها، مردی برای محکم ایستادن و مردی برای تمام فصول. مردی برای مرد شدن. و اینک تو، می­دانی؟...
می­دانی؟ سوار بر تخت روان احساس شدن و بال گشودن با چشمانی بسته از آرزوهای ماست. زیستن در فراسوی ابرها و باران را نباریده لمس کردن آرزو که نه آرمان ماست. و نشستن کنار آبی آب و آفتاب را میان برگ درختان شمردن همانا شاید نفس زندگی ماست. در این میان موهای تو، چشمان تو و احتمالن دست­های تو تبلور رویای ما، من و تو، خواهند بود. خاطره­ها هر چند شیرین و چه تلخ خاطره­اند و جز از تصویری تار فراتر نیستند. نگاه ما اما بی­تردید از آینده سخن می­گوید و لحظه لحظه بودنمان راهی تا فرداهاست، فردایی که قرار است روز دیگری باشد، که به خودی خود نو می­نماید و گذشته­ها را با همه کهنگی­شان به دست فراموشی خواهد سپرد. کافیست تا از پیچ آخر امروزها گذر کنیم، آن وقت فرداها خود همه گذشته و آینده خواهند بود. و آن هنگام ما ...
ما هر کجا که باشیم و به هر جا که رسیده باشیم، راستش نمی­دانم چگونه خواهیم بود. پس هر چه پیش آید، بگذار تا ما این گونه فکر کنیم که "باز هم روز آرامش می­آید" که ما را از روز ازل چنین نام نهادند و نیز چنین بودن را بهتر می­دانیم.

پی نوشت: دوست می­داشتیم که این کلمات لطیف­تر بودند، درخور خلوص پاک شما برای رفاقت، اما این شد. لطافت را سیو می­کنیم، شاید وقتی دیگر.

به اتاقم که نگاه می­کنم می­گویم خوب همین است دیگر، این زندگی منست. همه چیز اینجا پایلد آپ است روی هم، همه چیز. خوب می­گویم همه چیزمان باید به همه چیزمان بیاید. این گوشه کتاب­ها، آن طرف مشتی کاغذ، آن وسط هم من. بار سنگین بودنمان دیگر به سنگین بودن عادت کرده است. مانده حس­های گنگی که می­آیند و نمی­روند. گنگ؟ نه اصلن هم گنگ نیستند و پدر و مادر دارند برای خودشان، تکلیفشان روشن است، داستان ماست که روشن نیست. پاچه­های آویزان شلوارهای به چوب لباسی، مردان مرده­ی زندگی منند و آن قاب عکس گوشه­ی دیوار که می­گوید عشق من هرگز در هیچ کالبدی جای نگرفت و همواره برهنه ماند، مرد رویاهای من. اصلن راه دور چرا، همین تخت من، بار تن من را همیشه به تنهایی کشیده است، عادت کرده است دیگر، عادت کرده­ام. مدلمان این جوریست شب­ها قبل خواب خیال ببافیم و خاطره درو کنیم و در تختمان تنها بخوابیم. اصلن تا آن سر دنیا هم که برویم ما که عوض نمی­شویم دنیا دیگرگون می­شود، ما باز هم تخت تنهایی خودمان را پیدا می­کنیم با خیالات و خاطرات پیش از خوابش.
اینجا اتاق منست، سالهاست که همه چیز اینجا روی هم انباشت است، خوبیش اما اینست که می­دانی بالاخره هر چیزی گوشه­ای، زیر خروار کاغذی، کتابی، لباسی، خاطره­ای محفوظ است. کافیست چند ساعتی، چند روزی، عمری دنبالش بگردی پیدایش خواهی کرد، پیدایت خواهد کرد.
اسمش را گذاشته­ایم زندگی، زندگی ما را می­کند یا ما زندگی را نمی­دانیم. اما می­دانیم که مدعی هستیم، مدعی زندگی. احمقانه هم که شده ادامه می­دهیم که اصلن زمانی حماقت آرمان ما بود و کتاب ابله را که می­خواندیم سر حال می­آمدیم. اصلن همین نوشته گواه بلاهت ماست، اصلن همین که این را برای شما می­فرستیم، گواه خول وضع بودنمانست.
هوس شمال کرده­ایم، هوس باران و ابر، هوس فرمان، هوس ترانه با بیسِ سنگین، هوس حضور در سکوت، هوس با هم مانی در سکوت، هوس ... و یادآور می­شویم که بسیار هم ایمپالسیو هستیم، پس بدانید و آگاه باشید که ترکش­های ما در راهند، از مصاحبت با ما بپرهیزید، ابلهان در حال کارند.

کل توان تو همین است. تا آخر پدال گاز را فشار بدهی، دیوانه­وار برانی، تندتر از همیشه. همه­ی بود و نبود توست، این که برسی و به موقع برسی. نرسیدنت بی­معنیست، اصلن نرسیدن یعنی هست و نیستت انگار کن که پوچ. همه­ی ساعت­های آمده و رفته­ی تا به امروز، همه و همه تنها یک لحظه بوده­اند و اینک تویی و دقیقه­هایی که بیهده طول می­کشند و کش می­آیند کش می­آیند کش می­آیند تا هر بار که ساعت را نگاه می­کنی همان عدد قبل را نشان بدهند. عدد عدد عدد، این همه اعداد زندگی تو، نمره­های بی­معنی، روزهای به شماره، عشق­های نیمه­کاره، خنده­های گهگاه و اشک­های بی­پایان، همه از برای هیچ. کندی خیابان­ها که تا به حال تنها بهانه­ای بود برای ترانه­ای را بار دیگر گوش کردن حالا عذاب هر ثانیه است و دوری راه که دارازایش اغنایت می­کرد حالا حسرت دل­گداز سنگین و خردکننده است. تو می­رانی و تنت در جای خودش بند نیست، یک جاده برای تو کافی نیست که دلت با راه نیست. تو می­رانی و می­دانی که دیر خواهی رسید. آنچه با تو می­ماند ناکرده­های دیروز و پشیمانی فرداست. تو خیال داشتی که دور شوی، خیال داشتی که پرواز کنی، ولی خیال نرسیدن نداشتی خیال دیر رسیدن نداشتی، هرگز هرگز هرگز.

برای بانو ...

از این سخت­تر نمی­توانست باشد. ایستادن در میانه­ی راه ماندن و یا که رفتن، با نگاهی مغرور در خود شکستن و با پاهای لغزان تصمیم بر قدم برداشتن گرفتن. غروب­های بی­جان زمستان بی­رنگ­تر از هر زمانی سپری می­شوند و یادگارشان تنها کورسوی آخرین اشعات خورشید است که بر زاویه­ی یک ساختمان می­مانند.
رنگ زرد بی­جان
غروب ساکن زمستان
نمای یک خاطره در میان
و نوای کشدار صدای چرخ­ها بر خیابان
به درازنای تمام جاده­های رفته­ام، این چند قدم برایم طولانی و سختند.
نمی­شود، نمی­شود برای تو بنویسم و از دوست داشتن حرفی نزنم. دوست داشتنی که مدت­ها بود لمسش نکرده بودم، اصلن فراموش کرده بودمش. نمی­شود.... بگذریم، از آن بگذریم­های حسابی که کلن همه چیز را عوض می­کند. از همان­هایی که نقطه­ی عطف می­شود و جریان ساز.
بگذار این طور آغاز کنیم، من خوشحالم. بار دیگر خوشحالم، خوشِ از آمدنت و از اینکه هم­کلام خوبی هستی یا شاید هم چشمانت رنگ خوبی دارد. از این­ها هم که بگذریم، آن طور که در آینه پیداست، رفیق راهی. تا که از خودم با تو بگویم، حوصله می­کنی، و از نوع نگاهم و از دردها و غم نهانم و امیدها و آرزوهایم. اینها همه کافیست تا ساعت­ها در کنار تو بنشینم و از بودنم با تو بگویم، به آرامش و به پاکی. این همه خطوط ناهموار وجودم که در سایش با حصار تنم است، مأمنی می­طلبد که در عمیق چشمانش نشانه­ای از سکون و سکوت داشته باشد، شنوای کلماتم و یا حتی نگاهم شود و دستان نوازشگری داشته باشد. و نیز کلماتی را بداند که بدانها زبان گشوده و آرامش طلبد در میان آغوشم، خالی شود از خود و پر کند از من دلش را و خالی بی وزنم را پر کند از پرِ خالی شده­اش. و شاید هم هم­نوای آوازی باشد و شاید هم شوق بوسه­ای، شاید هم ...
آه، از آن آه کشیدن­های بنیان کن که حسرت را از آن دورترین ذرات آدمی برون آورد.
اینها همه یک نامه­ی عاشقانه یا که ابزار دلربایانه نیستند، تنها صدای حس ناب رفاقتند، رفاقتی برای شراب­های شبانه و لبخندهای زیرکانه، شراب یک شبه و لبخند پاک­کننده­­ی مستیِ فردایش فراموشی. با هم مانی برای نماندن در کار دنیا، برای پر شدن و رفتن و رفتن و امیدِ برنگشتن دوباره. برای ساختن فرداهایی که از آن ما نیست، از برای ما ، هر کدام، به تنهاییست با همه رازهای نابگشوده­اش.
این صدای رفاقت است تا یکدگر به دوستی شناسیم و هر آن زمان که طلبید روی سوی هم کنیم و به لطف فراوان دیگری از لحظه سرشار شویم.

پی نوشت: به نظر می­رسد دوست داشتن به زبان نامادری بهتر به زبان می­آید، همان طور که خواندی و شنیدی!
پی­نوشت دوم: در میانه­ی این راه دراز بی­پایان که دنباله­ای از رویاهای بی­فرجام در پی خود دارد، هر چند به بهای فراوان و هر چند از برای رها کردن تجربه­های پیشین، تا که تازه شویم و تا که هم­­صحبت، سو، میت می داون ات د بلو کافه.

برای بانو ...

و من همچنان آفتاب­های همیشه گوش می­کنم.

وقتی لبخند تو را می­بینم، و نگاهت را که خوشحال­تر از آنیست که پنهانش کنی دلم زنده می­شود. وقتی از پنجره­ی اتاقت عکس می­گیری، پیش من تجسمی واقعی از یک آرزوی دیرینه می­شوی، اتاقی که متعلق به خانه­ی توست. آرزویی که با تو فهمیدم چندان هم دست نیافتنی نیست. روزها طول کشید تا آنچه میان ما شکل گرفت را باور کنم. دوستیِ از جنس دوستی، برای لحظه و برای آرامش، برای من، برای تو. تو که می­رفتی با خودم ­گفتم شاید زمانی بهتر برای جدایی نبود، همه چیز خوب، همه چیز دوست داشتنی و همه چیز یک رویای برآورده شده. نه، فکر نمی­کردم این طور در زیر و زبر روزها با هم کنار بیاییم و نمایی دلپسند پیدا کنیم. اما شد، راستش ما را به سخت جانی خویش این گمان نبود. اما شد وحالا تو رفته­ای، آنجا نشسته­ای، برای خودت می­روی، می­آیی، عکس می­گیری و لبخند می­زنی. تو ادامه­ی همان رویایی و به ظهور نشسته­ای. شب­های دستانت در دستم و آرزوهای خواسته­مان را در میان نهادن را که به یاد می­آورم، که خود حالا خاطره­ای شده است، دلم پاک می­شود که چه بی­ریا از دغدغه­هامان می­گفتیم و تو حالا چند قدم جلوتر ایستاده­ای و به دوربین لبخند می­زنی و آفتاب پوستت را نوازش می­دهد. تو امید من به ادامه­ی راهی.

ما مانده­ایم در میان این همه خرده­های ناگزیر زندگیِ نکرده­مان. من که از آن دست آدمهایی­ام که هر چند ساعت­هایش به کار و بدبختی می­گذرد، اما به طرز فاجعه باری درگیر همه­ی این خرده­های ناگزیرم. همه­­ی لحظات زندگیم بی برو برگرد چه وسط کارا چه تو بیکاری محض، مشغول این تکه­تکه­های همیشه­ام. تکه­هایی که اصلن فکر کن بخشی از اونها تویی، یا اون دیگری، یا فلان کار ناتموم مونده اون آخر ذهنم.