تا شب ها به بیداری
غروب ها به فریاد
روزها به آشفتگی
و صبح ها به بهت سپری شوند
و زندگیِ آرام در پست ترین نوع خود بگذرد
برگ های تبریزی را باد پاییز خواهد ریزاند
روزی پرسش این خواهد بود
که چرا نیاموختیم دوست داشتن را
وچه ساده بازی کردیم دیروزها را
زمانی دورتر از برای چنین روزهایی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر