سرنوشت، مجموعه­ای از حوادث که از دستان ما خارج هستند و هر کدام ما را در نقطه­ای از هستی قرار می­دهند. سال­هایی از عمر که می­گذرند و ما خواسته و ناخواسته به سمت و سویی کشیده می­شویم. هر کدام انسانی می­شویم با ویژگی­هایی بارز. یکی مادر و یکی برادر می­شویم. یکی قهرمان توده­ها و دیگری معلم گمنام دهکی در میانه­ی کویر. همه­ی آنچه بر ما می­گذرد دلخواه ما نیست و چه بسا ما را به جنگ با خود و زندگی خود هم وامی­دارد. حال می­توان هزار و لعن و نفرین هم نثارش کرد ولی در انتها گویی چاره­ای جز تسلیم نیست. چه غریبانه می­نماید وقتی داستان زندگی انسان­ها را می­خوانیم و گاهی از سر حسرت یا که شوق اشکی در گوشه­ی چشمانمان می­نشیند.
بگذریم؛ باز هم سال نو شده است و تقارن این نویی با بیدار شدن طبیعت در سرزمین مادری آنقدر دلچسب هست که ما را به نیکی­ها و زیبایی­های روزگار رهنمون کند. این همه بهانه­ای می­شود تا بار دیگر با خود بیاندیشم که من به دنبال چه هدف و انگیزه­ای زندگی می­کنم و گهگاهی هم تسلیم جدال با آنچه ناخواسته­ام است می­شوم. به ویژه در چنین سالی که با آمدنش ربع قرن از بودنم خواهد گذشت و من چقدر این قسمتی از تاریخ شدن را دوست دارم.
اگر چه خوب می­دانم که این جا نیستم تا مادر باشم یا اینکه دیکتاتور زمان خویش! اما هنوز هم نمی­دانم که پدر توانم بود یا یک ناجی تبار آدمی. راستش را بخواهی این همه سال که از آن به ربع قرن یاد کردم و طولانی و بزرگ وانمودمش هنوز مرا کافی نبوده تا آن ویژگی بارز خود را نشان دهم. هنوزم ساعت­ها و سالهایی پیش رو دارم که هر کدامشان سرمنشأ دگرگونی­هایی بزرگ در من و دنیای پیرامون من خواهند بود. من و دنیای من هر دو تغییر خواهیم کرد.
اما نه؛ ریشه­های خود را بازیافته­ام. با وجود هر معامله­ای که با هستی داشته باشم و با وجود هر سرنوشتی! که پیدا کنم، می­خواهم زندگی کنم، می­خواهم بلندپرواز باشم و زندگی را بسازم. به شوق پرواز اگر بال هم نداشته باشم خواهم پرید و سهم خودم از آسمان را خواهم گرفت. می­دانی حتی اگر به شکست هم محکوم باشم باز به عمق هزاران بوسه خواهم زیست.

پی­نوشت: می­دانی در این میان یک لبخند یا یک نگاه مهربان این هزاران بوسه را آنقدر شیرین می­کند که در لحظه غرق آن می­شوم و این لحظه­ها جاودانه تا انتها با من می­مانند.

برای بانو ...

با تو از دلتنگی­ها گفتم، می­دانم که تو هم دلتنگی­­هایی داری، کی نداره؟ اما بدان، که من قسمتی از راه دراز رفتن را آمده­ام و تو هنوز سرشار از کانفلیکت­ها ادامه می­دهی! مرا اندکی به کنار آمدن، راه گشوده گشته است، تو را ولی هنوز در نبرد نومیدانه­ات سرشار می­بینم. هم نشینی با تو چه خطرناک است اگر طرب­ناک هم هست (لااقل برای من). آنقدر در گردش صوفی­وار خود مُصری که وجود مرا نیز در پی هم­صحبتی متلاطم می­کنی. آه، با این وجود به هم­آغوشی با تو چگونه بیاندیشم؟ می­دانی، این قصه برای من هراس­انگیز خواهد بود، می­ترسم آخر بشکنیم، البته شکستن که عادت ماست ولی با هم شکستن نتیجه­ای جز دریای اشک هر دومان نخواهد داشت. می­دانی، در کنار همه آغوش­های مطمئن در کنارم، که اگر آرامم نمی­کنند، به آتشم هم نمی­کشند، تویی و چندین وجود دیگر از تبار آدمیان، که هراس­آورید برای من، نگاهتان، حرف­هایتان و نفس­هایتان، چه رسد به بوسه­تان و گرمای تنتان. نه! باید مراقب بود، باید که در میانه ماند. من با خود کنار آمده­ام و با خود کنار می­آیم، اما تو ریشه­ی خطری، شعله­ی آتشی، با تو هم­آهنگ شدن از میانه به در شدن است. به هم ریختن است. آه نیست، فریاد است. مرگ­آور اگر نیست، خلسه آور است. در نبرد میان من و ماندن با تو، اگر شکستی هست، گریز ناگزیر تنها راه حل است. گریز، گریز، گریز.

ی­نوشت: راستی نگو که منم درگیر پیچیدگی­های رابطه­ها شده­ام، که شده­ام، ولی بدان که هنوز هم ساده ماندنشان را دوست دارم. من و تو و او، بی­خبر از دیگری، نکته­ای نه چندان پایدار است.

می مانیم
جدا از هم
دریغا
دیگر بار عاشق می شویم؟
به لطف همت والای آدمیست که تا این اندازه گسستن ها پای بر جا می مانند و اراده ی پولادینشان است که تا سال ها دل از دلبر جدا می ماند. تا بدین سان مگر زخم خورده و صیقل یابند یا که سر به کار خویش روزگار بی حادثه بگذرانند. آنچه اینان تقدیر خوانند و در مواردی رسم طبیعت، همانا وجود ناتوان ایشان است در عشق ورزیدن که ایشان را به کار و تلاش وامیدارد. ترس از نرسیدن ایشان را از رفتن باز می دارد غافل از اینکه این نفس رفتن است که دلپذیر و خواستنیست. ای کاش غبار سفرهای دراز را می شد از بازار دلقیان خرید که نمی شود. و افسوس که بسیار دیده و می بینیم که عمرها به آخر می رسند و روندگان این راه کمترین اعدادند، چه بسا که خود هم چنین کنیم.