هوای گریه را ابر آسمانم یار نیست
دلم شکست، بنای خانه پایدار نیست

هر سوی
به هر روی،
افراشته پرچمی
و من هم درفشی در آغوش باد

داغ خورشیدم نقش بسته به سینه
یادگار ز فتح بلندی­های عمر، پیشینه

اینک می­گدازم سینه­ی ماه
چه تلخ و چه تلخ و چه تلخ