وقتی برای آخرین بار بانو گاف با اون نگاهش به من خیره شد، ازم خواست تا خوب دقت کنم تا چیزی جا نذارم. من در حالی که چمدونم رو می­بستم به آسمان­هایی فکر می­کردم که فقط شب­هاشون اونقدر ارزشمند بودن که تا صبح بشینیم و در سکوت به ستاره­ها نگاه کنیم. حالا اما بالای سرم به جز یه پنکه­ی سقفی هیچ چیز قابل توجه دیگه­ای وجود نداشت. همیشه یه کابوس با دیدن این پنکه­ها تو ذهنم زنده می­شد، اینکه هر لحظه این پنکه می­تونست از جاش کنده بشه و سر راهش تا به زمین برسه گردن یکی رو بزنه. هیچ وقت نفهمیدم برای چی همچین وسایل خطرناکی رو تو خونه­هامون می­ذاریم. هنوز چندتا چیز دیگه هم مونده بود که بذارم تو چمدون، که اجازه می­داد دقایق بیشتری رو تا آخرین لحظه داشته باشم. یه حوله که فقط صبح­ها برای خشک کردن صورتم ازش استفاده می­کردم، یه جعبه­ی کوچیک پر از انواع عطر و یه قلم ساده که هیچ وقت جوهرش تموم نمی­شد.
با بستن در چمدون آخرین کاری که می­موند بلند شدن و به پا کردن کفشهام بود. برای من که دوست داشتم رو شن­های خنک دم صبح، یا علفای هرز تو باغچه برهنه پا جای پای اون بذارم اصلن معنی خوبی نداشت. در باز بود و بانو گاف هم کنار اون به دیوار تکیه زده بود، داشت به من نگاه می­کرد که برای رفتن آماده می­شدم، اما دیگه اون نگاهشو ندیدم. پنکه سقفی هنوزم از هوای بالا سرم لایه برداری می­کرد. اجازه داد تا از کنارش خیلی راحت رد بشم، کاملن در اختیار هم بودیم. با عبور من از چارچوب در نذاشت تا برگردم، سرش رو آورد کنار گوشم و چیزی رو زمزمه کرد و خیلی آروم تنش رو پس کشید و در بسته شد. اونقدر سبک پله­ها رو یکی یکی پایین رفتم که کفش­هام ذره­ای وزن تنم رو احساس نمی­کردن و قلبم که سرشار از سپاسگزاری بود.